శ్లో॥ తనీయాంసం పాం సుంతవ చరణ పంకేరు హ భవం
విరించిః సంచిన్వన్ విరచయతి లోకా న వికలమ్|
వహత్యేనం శౌరిః కథమపి సహస్రేణ శిరసాం
హరః సంక్షుద్వైనం భజతి భసితో ద్ధూళన విధిమ్॥
భావం
తల్లీ! నీ పద్మ పాదాల నుండి వెలువడే అత్యంత సూక్ష్మమైన ధూళి కణాన్ని బ్రహ్మదేవుడు సేకరించి, దానితో లోకాలను సృష్టిస్తాడు. విష్ణుమూర్తి ఆ ధూళిని ఆదిశేషునిపై నిలబడి తన వేయి తలలపై ధరిస్తాడు. శివుడు అదే ధూళిని పవిత్ర భస్మంగా భావించి తన శరీరం నిండా పూసుకుని ఆనందిస్తాడు. నీ పాదధూళి మహిమ అటువంటిది.
ఓ జగజ్జననీ! త్రిమూర్తులు కూడా నీ పాద రేణువులను తలదాల్చి సృష్టి, స్థితి, లయములు చేయుటకు సమర్ధులౌతున్నారు. దేవి మహత్త్వం, పరాశక్తి యొక్క సర్వోన్నత స్థానం ఈ శ్లోకంలో స్పష్టమవుతుంది.